1. Dopasowanie godzinowe (hourly matching) To najgłośniejsza i najbardziej kontrowersyjna zmiana. Nowe wytyczne zaproponowały wymóg, aby certyfikaty energetyczne były dopasowywane do konsumpcji nie tylko rocznie, ale godzinowo – czyli certyfikat z danej godziny pokrywa tylko konsumpcję z tej samej godziny. Oznacza to koniec rocznego „offsetowania” nocnej konsumpcji dziennikami produkcją z farmy fotowoltaicznej.

Ważne zastrzeżenie: propozycja nie wymaga od razu dopasowania godzinowego od wszystkich firm – uwzględnia środki wykonalności (feasibility measures) dla organizacji, które nie mają dostępu do odpowiedniej infrastruktury pomiarowej.

2. Wymóg dostarczalności fizycznej (deliverability requirement) Certyfikaty energetyczne muszą pochodzić z generatorów fizycznie podłączonych do tej samej sieci, co obiekt konsumenta. Koniec z kupowaniem certyfikatów z rynków geograficznie oderwanych od miejsca konsumpcji.

Cel: zapewnienie, że metoda rynkowa rzeczywiście odzwierciedla elektryczność dostępną na sieci w danym miejscu i czasie – nie tylko statystyczny ekwiwalent.

3. Nowa hierarchia wskaźników emisji (emission factor hierarchy) Dla metody lokalizacyjnej (location-based) proponowana jest hierarchia, która preferuje bardziej precyzyjne dane – np. godzinowe wskaźniki sieci zamiast rocznych krajowych średnich – ale tylko wtedy, gdy dane są dostępne i dostępne bezpłatnie (definicja „accessible” emission factors).

4. Scope 2 jako formalny Standard, nie tylko Guidance To zmiana o charakterze formalnym, ale istotna: aktualizacja podniesie status dokumentu z wytycznej (Guidance) do pełnoprawnego Standardu. Oznacza to wyższy poziom wymagań i ściślejsze powiązanie z procesami weryfikacji.

5. Podwójne raportowanie pozostaje obowiązkowe Dual reporting – czyli obowiązek podawania zarówno metody lokalizacyjnej (Location based method), jak i rynkowej (Market Based Method) – zostaje zachowany.